دل

دلم هوای نواختن تارهای گیسوانت را دارد ...نقاشی رنگ صدای زیبایی ،که چشمها را میبندد ...دلم هوای پر گشودن دارد، از دل تنگی تا نجوای علفزاری ،که خیسی لغزش یک قطره شبنم ،خواب را از چشمانش میرباید...گم شدن در روح لطیف درختانی که در پیچ و خم ،جاده های کوهستان ما را در آرامش آغوشش ،از هیاهوی آواهای بی معنا ،به معنای سکوت میرساند....دلم در هوای پر گشودن در چشمان آسمان ،به رشته های شور نگاهت دل داده است..سکوت چه زیباست وقتی گام هایم را..ضربان قلبم میرساند به راه

رضا9/6