ایمان،از پذیرش است و پذیرش بدین معنا که باور قلبی و فکری ما، بر روی ان موضوع متمرکز و موافق باشد.این پذیرش میتواند تنها بر اساس تعصبی خشک صورت پذیرد که هیچگونه جنبه تفکری و عقلایی نداشته و تنهانتیجه تکرار و پذیرش سنتهاو روشهایی باشد که در جامعه ای که فردی در ان متولد میشود ،وجود دارد یا در زمره ارزش...

کتاب آفریقا افسانه های آفرینش را مطالعه میکردم که به چند تکه ی تامل برانگیز از زامبیا و گینه رسیدم که بطور خلاصه چنین وصف میکند :"بعد از مرگ اگر کسی نشانه ی عبادت بر بازو وسوراخی در گوش نداشته باشد برای تغذیه مگس ها بدانها سپرده میشود و اگر او از این مکافات سر باز زند به راهی طولانی که باریک و باریک...

گاهی تنها دلت میخواهد بنشینی کنار رود زلال و در تماشای عبور لحظه ها ،فقط باشی ..خالی از هر اندیشه و تفکر و قیاس و نجوایی...خیره شوی به آسمانی گه در ان هزاران فانوس روشن شده ،و مهتاب در ان حوالی به شانه زدن گیسوانش در برکه ای ارام است ..گاه دلت میخواهد تمام پرسش ها و مشکلات و شادیها را حتی پشت پنجره ...

ما انسانها همواره در حال تحلیل و بررسی یک موضوع از جهات مختلف هستیم .جهانی که ناطر تمام انها،اگاهی ماست..بدون شک این تحلیل و بررسی ها ،تنها زاییده ی تصورات ماست و با انچه که هست میتواند، متفاوت باشد.گاهی رفتارهای خود را از جانب دیگران نگاه میکنیم ،یعنی خود را جای فرد دیگر قرار داده و از جانب ان شخص ...

ریشه ی تمام موجودات از مهربانی است .این مهرورزی است که ظهور موجودات را از عالم امکان ،ممکن ساخت و انها را بر اساس مهر و ریشه در مهربانی به بودن رساند.و دایل حیات تمام موجودات نیز در مهربان بودن است .مهربانی است که نتیجه تمام باورها و ادبان و مکانب است ،مهربانی است، که بیانگر، خویش حقیقی بودن ماست . ...

درون من ،اقیانوسی از جنس احساس ،مانده در اشتیاق نگاهی که چشمانم را میگشاید و چشمه ی جانم را به جوشیدن مینشاند تا،آن احساس لطیف در رود شدن ،برسد به نوازش رقص گیسوان تو در بوسه های نسیم...من در نگاهت پیدا میشوم در زندگی. رضا2/16

خیلی ساده است ،بیشتر رنجها و آزردنهایی که انسان در طول زندگی با خود حمل می کند ،ناشی از توقعی است که بواسطه ی رفتارهای شرطی از دیگران دارد و پیش فرضها و تصوراتی که از دیگران و از خود دارد و جالبتر این تقلای بیهوده ای است که با سختی انجام می دهد تا مطابق تصورات دیگران باشد ...دشمن هر انسانی تنها خود ...

زندگی محل ظهور اتفاقاتی است، که با کمی تامل و مشاهده به این وقایع ،شاید به این نتیجه می رسیم ،که بیشتر زندگی ما صرف بیهودگی شده است.یک عمر برای دیگران زیستن ،یک عمر تلاش کردن تا فردی شویم که در تطابق با خواسته ها و تصورات دیگران است ،یک عمر رنجیدن و رنجاندن ،همین چند ماه پیش بود، که برای تجملات و شک...

نوازش بوسه ی نرم موج ،پای قایق .آسمان ابی و سبزی کوهستانی که دریاچه را گرفته در آغوش و نگاهی که به خلق زیبایی است، در چشمان انتطارم ..خاطرم میرود از قایق کجک ایستاده در ارامش دریاچه ای در دستان کوهستان سر سبز ،تا شبهای مه آاود اقیانوسی که عصیان امواجش ،ما را همچون غباری در طوفان ،به هر سوی میراند،شب...

سرشت حقیقی ما، یک آگاهی است، که در دانایی مطلق قرار گرفته است و ما بواسطه ی ابزار توجه و شناخت ،در حال فهم و شناخت، این آگاهی و بیان آن، در عالم ماده بوسیله ی ،رفتار ،گفتار و افکار خود هستیم.پس آنچه ک

لفظ معاد از «عاد یعود»، گاهی به معنای مصدری (برگشتن)، گاهی به معنای اسم زمان (زمان برگشتن) و گاهی به معنای اسم مکان (جای برگشتن) است، و از صیغۀ«عود» به معنای برگشت به سوی چیزی، بعد از آن که از آن چیز

حکمت و دانایی نزد قوم و عقیده و نژاد خاصی نیست ،حکمت ،محصول سکوت و اندیشیدن و تفکر است، همان تفکری که به مراتب والاتر از عبادت است زیرا که عبادت راهی است برای اندیشیدن و تفکر. لائوتسه حکیم چین باستان

ساده ترین راه آن است ،که دیگران را قضاوت کنیم ،وقتی نه در موقعیت آگاهی دیگران هستیم ،و نه توانایی ها و دانایی های آنان را داریم.خیلی ساده است که دیگران را در جایگاهی که هستند قضاوت کنیم ،ولی اگر در جا

با تلاش برای شکستن چرخه ی انتقال ویروس، ودر خانه ماندن، و مطالعه ، اندیشه ، خود شناسی و در اکنون بودن بیاییم ،تلاش کنیم چرخه انتقال خرافه پرستی ،جهل ،بندگی ابزار خود را ،با اندیشیدن ،خود شناسی،تفکر و پرهیز از تقلید وتکرار و عادت بشکنیم.رضا1/7

جوهر همان مغز دانه ای است، که پوسته ی آن ،آگاهی است و رشد ان از پوسته ی آگاهی امکانپذیر است .پس رشد جوهر یا سرشت ،همانا شکوفا گشتن ونمایان شدن ان در شخصیت یا تفکرات و رفتارهاست .ادیان و مکاتب ،همه راه

رستاخیز و معاد به معنای بازگشت و قیام کردن در بی زمانی و حقیقتی است که هستیم .یعنی بازگشت بدان مقامی که ابزار حواس و جسمیت نیست ، تفاوتها و اختلافات نیست .شب و روزی نیست .و همه و هیچ در وحدت و یگانگی

لزوم وحود پیامبران،خردمندان و حکما و عالمان در یک قوم مانند لزوم وجود نور برای دیدن است .همانگونه که انسان دارای دو چشم است اما بدون نور و دریافت بازتاب ان نمیتواند، چیزی را مشاهده کند ، با داشتن عقل

در مقام نه شرقی و نه غربی ،نه غروبی است ،که خورشید را از روشن سازی و نمایان ساختن محرم سازد و نه شرقی است، که طلوعی باشد ،نوری که رفته در تاریکی را .پس دو گانگی نیست .نهان و اشکاری نیست ،درون و برونی

برای داشتن آرامش نیازی نیست به جای خلوت و دور افتاده ای ،برویم ،نیازی نیست ،در سکوت بنشینیم و نیازی نیست ،همه چیز انگونه شود ،که مورد نظر ماست.کافی است بدانیم که ما مرکز تمام آفرینش نیستیم ،و تنها مر

قلب ها در منقلب شدن است ،اصلا خاصیت قلب در منقلب گشتن است ،قلب را مرکز ثقل انسان بدانیم ،مرکز توجهی که به هر سمت متوجه شود ،باقی ابزارشامل اعضا و علم و حواس و عقل و..،بدان سوی متوجه میشوند.پس خاصیت ق