ذهن،ابزاری است در خدمت انسان .منظور از ذهن ،باورها و پذیرشهایی است که انسان به ان اعتقاد داشته و معیار و سنجه ی حیات او را میسازد.بی شک این باورها و پذیرشها در حال تغییر هستند.اما نکته ی مهم در تمام

عشق و نفرت از یک ریشه اند .از ریشه ی توجه .دشمنی و دوستی هر دو از یک ریشه اند ،ریشه ی توجه.یعنی توجه ،به دو صورت خود را نشان میدهد،یکی عشق که از مهرافروزی و لطافت و نوازش است و دیگری نفرت که از تلاش ب

طلب توجه ،ریشه خیلی از مشکلات است .ما برای جلب توجه کردن چه تلاشها و زحمت ها که نمیکشیم ،دردها ،رنجا و نقاب هایی که میزنیم تا اندکی توجه را جلب نماییم .و تازه این آغاز گرفتاری است ،زیرا باید کلی رنج ه

عشق..مربوط به یک روز و یک هفته نیست..زیرا عشق ،همچون رودی نیست که بیاید و ریشه های درخت حیات ما را ،ابیاری کند .بلکه منبع زلال ابی گوارا است در درون ما که گاه همچون چشمه میجوشد و چونان رود نمایان میشو

همه و هیچ در خدایی است، که در شناخت نمیگنجد، و هر شناختنی در او ،رو به شناخت اوست.خداوند کمال مطلق است ،پس در محدودیت زمان و مکان نیست ،یعنی تغییری در ماهیت او بوجود نمیاید و بدین دلیل ،حقیقت مطلق است

و از اسمای حضرت حق که در ادراک آدمی ،فهم میشود ،حضرت امامت است که در اسم والی منعکس میابد.و بدین معناست که او امور را به نفس خودش اداره میکند.و اگر شخصی دیگر به فرمان او ،آن عمل را عهده دار گردد ،او ن

انسان مرتکب هر فعل و عملی که باشد ،بواسطه ی ان عمل در حال خلق عالم و جهان خویش است .میتوان گفت که از بعدی دیگر ،موضوع عمل و عکس العمل نیست ،بلکه خود عمل است، که با عمل کردن، در حال خلق جهان خاص هر فرد

حنیف ،فردی است که میل به حق و تسلیم امر او باشد و خیر را هر کجا که باشد، عهده دار میگردد.و حاکم فردی است که بین اسمای حضرت حق به حق حکم نماید .یعنی انجا که با عدالت باید باشه به عدالت و انجا که به راف

غریزه و احساس و عاطفه و...عشق نیستند، بلکه مظاهری از عشق هستند در ابعادی مشخص ،علاقه به جنس مخالف ،عشق نیست بلکه تنها شکلی از عشق است ..عشق ،بیانگر محرکی است که حرکت را ایجاد یکند ،نیازی که اشتیاق را

هر شب میایی...با ترانه ی ارام باران که نیمه شب با ساز پنجره ..نجوا میکند...با لطافت هوایی که از عطر خیس خاک و جنگل لبریز است...هر شب میایی و میبری قلب مرا تا رویای نگاهت...قلب ،مرکز ادمی است و عشق،مرک

چگونه در کلمه ها بگنجانم ..حجم این دلتنگی را...در اغوش کشیدن هوا در هوای خیالی....چشم گشودن به نگاهی که پنجره را نمیگشاید...رفتن تا عمق سکوت با اشوب امواجی که در دل بیداد میکند...چگونه با تو بگویم از

در آفریقای جنوبی انقلابی رخ داد، و فردی که در حکومت قبل ،در زندان به بند شد ریس جمهور گردید.او شکنجه گر خود را حتی از کار برکنار نکرد و از ظرفیت کلیه انسانها در جهت رشد و اعتلای کشور استفاده کرد.این د

مارکو در سفر خود به چین چنین مینویسد که او را به عنوان یک بربر شناخته و او تعجب میکرد از صنعت و فناوری و دانش کشور چین و از اینکه انها از مشاوره یک زن استفاده میکردند در حالیکه اروپاییان گمان میکردند

اگر ما چگونه زندگی کردن خود را انتخاب نکنیم ،دیگران ،چگونه زندگی کردن را ،به ما دیکته میکنند...افکار و باورهای ما ،تنها انتخابی است ،که ما بواسطه ی آگاهی خود ،انتخاب میکنیم .این انتخاب را به دیگران وا

گاه حواشی جای اصول را میگیرد ،گاه نمادها جای معناها را گرفته ،و حتی بار معنایی نهفته در نماد ها فراموش و یا برعکس میشود ،مثل کتابی که فردی ترجمه کرده است و نظرات خود را در داخل پرانتز, میگذارد که گاهی کاملا متفاوت با نظر نویسنده است و بگونه ای مترجم میخواهد نظر و باور خود را به جای نگارنده بقبولاند....

انسانها در طول زندگی خود، با افراد مختلفی برخورد میکنند ،و با توجه به رفتاری که از دیگران میبینند ،آنها را قضاوت میکنند و تصویری از انان در ذهن خود میسازند ،با این فرض که آنها را شناخته اند.در حالیکه

تنها با خواستن ،هیچ اتفاقی بوجود نمیاید ،نمیتوان تنها با داشتن یک رویا ،یا یک افسانه ی شخصی ،یا یک ارمان وهدف ،به آن رسید.تا پشتکار و تلاش با خواستن همراه نگردد،هیچ چیزی تغییر نمیکند .پس اگر خواست ،طل

ما در یک دنیای پر از احتمال و تغییر زندگی میکنیم .چه دوست داشته باشیم چه نداشته باشیم ،هیچ چیز این دنیا مطلق نیست .پس چیزی در این جهان, ماندگار نیست .هر چیزی که بدست میاوریم روزی از دست میدهیم..هر چیزی

دلتنگی ..به یکباره, میاید...چشم ها را میبندد..پای نفسهای بغل بغل ابر تیره و خاکستری نقاشی میکند و کلمه ها را در اعماق دل به سکون میرساند...ادمی هست اما خیالش نیست...گوشهای سالم و نمیشنود اما...چشمان سا

اشوب گیسوانت..عطر ارامش دارد و شب چشمانت....نگاه خورشید را برای بیدار شدن در عشق....طعم لبان توست که میرباید دلتنگی را ..و به عروج میرساند ..پرواز ققنوسی که در سوختنها و خاکستر گشتنها...بالی را پرواز شد که تا قلب افتاب میتوان...پر گشود...آغوشت..سجاده, ای که به دکر بوسه های اش ..حتی جسم جا میماند از ...