زندگی ،حرکتی است در مسیر شرق و غرب آفتاب ،موسیقی باران و لطافت آغوش مه...شکفتن بر روی شاخه های درخت حیات ...و این ،انتخاب انسان است ،انتخابی شخصی ،که عواقب و بازخوردهایش به خود شخص برمیگردد.این انتخا

گاه ..خیالی ..به خواب میبرد چشمانت را و گاه چشمانی به بیداری میرساند نگاهت را...عالمی که نقش خود از باورت وام ستانده و پای این گستردگی کیهان به خود تمایی است و رویایی که در دلت شکوف میزند تا عطر و گلبرگهای اش را بگشاید پای بوسه های افتاب....زندگی شاید سازی است در دستان تو ...که با نواختن نوای دلت به...

در طبیعت به سادگی, همه چیز همانی هست که باید باشد و هیچ تلاشی نمیکند که چیز دیگری شود ..و وقتی میخواهیم از یک ماده ی طبیعی به یک ماده ی مورد نیاز که در طبیعت نیست برسیم لازم است کلی واکنش های شیمیایی و

احساس,..چیزی نیست که از مغازه بخریم و یا از دیگری قرض کرده و بستانیم...احساس,..لباسی نیست که بر تن کنیم و یا شعری که حفظ کنیم و کلمه هایی که همچون بلندگو ،اوا کنیم...احساس,..رفتاری نیست که تقلید کنیم و د

دلتنگ عطر نفسهای توست دلم..دل تنگ موج اندام دریایی که مهتاب دز ان رخ میشوید و اسمان در ان به نطاره است..خویشتن را...دلم طعم ارام لبانت را میخواهد ....دنیای من...طعم لبانی که مثل خواب میبرد حواس را به

خورشید از شرق عاشقی تولد میابد ،بر روی نیاز ومطلوب متمرکز میشود ،میسوزد تا آن نهان طلب را روشن سازد و بازتاب آن را در چشم به مشاهده گر ،مصور سازد.و این نوری است که بی صدا میافروزد و نمایان میازد بودن

بر روی زمین به آرامی گام برداریم ،کالبدهای اجداد ما ،بذرهای آماده ی رویش ،جایگاه جسم ما ...زمین است.شاخه های درختان را نشکنیم ،درختان فرشته هایی هستند که به زمین و به ما حیات میبخشند ،شاخه های خشک را

پرسش ها ،ما را از پاسخ دورمیکنند ،کافی است تنها مشاهده گر باشیم تا پاسخهایی که در دید ما قرار گرفته اند را دریافت, کنیم.پرسشها بیشتر در حال تصور سازی است ،همچنانکه دانسته ها در تلاش حفظ قالبها و محدود کردن توجه به داشته هاست.رضا9/6

همه ی انسانها ،ناگزیر از انجام اعمالی اشتباه, هستند ،زیرا فهم و دانش انسان نسبی است و پایانی ندارد و مطلق نیست .پس ما را راهی برای اشتباه, نکردن نیست ،مهم ان است که از اشتباه, خود درس گرفته و خود را اصلاح کنیم.اشتباه,ات است که به ما تغییر و اگاهی را اموزش میدهد اگر هوشیار باشیمرضا9/6

در این فکر بودم که چه خوب بود انسانها به هم آسیب نمیرساندن تا بدون ترس با هم مهربان بودند که نوای رودی با من گفت که وقتی انسانها به جای عمل درست و مطابق با باور خود ،شروع به دیگر پنداری کرده و خود را جای دیگران قرار داده و از نگاه انان (که تنها تصوراست و ناممکن است) به قضاوت رفتارخود پرداخته و همین ...

دلم هوای نواختن تارهای گیسوانت را دارد ...نقاشی رنگ صدای زیبایی ،که چشمها را میبندد ...دلم هوای پر گشودن دارد، از دل تنگی تا نجوای علفزاری ،که خیسی لغزش یک قطره شبنم ،خواب را از چشمانش میرباید...گم شدن در روح لطیف درختانی که در پیچ و خم ،جاده های کوهستان ما را در آرامش آغوشش ،از هیاهوی آواهای بی معن...

سرمای شب ...تنهایی...تاریکی و بی پناهی...از دور درخشش نوری نمایان شد ...موسی ..گام های اش را تند کرد...آوایی با او گفت کفش های ات را دور انداز...پا برهنه به پیش رفت...صدا گفت ،این چیست در دستان تو...

تمام ذرات آفرینش در تسبیح, است، که تسبیح, به معنای گفتن کلمات نیست بلکه ،کلمه ها و اسامی الهی را از طریق ،خود بودن ،به ظهور رساندن است .عقل در زمان نیست که او زمان را درک نموده و بر زمان است .عاقل شدن ا

رخ داد ،یعنی صاحب صورت و رخ شدن ،یعنی چیزی هست و در آن موقعیت ،خود را نشان میدهد ،یا به بیانی دیگر ،درک ما با توجه به ظهور خود در مراتب آگاهی ،در مشاهده ی چیزی میشود که آن لحظه با تغییر آگاهی ش موفق ب

موجی بر گیسوانت پدید نیاورده بود ،رود زمان،که نوازش بودم ،بر حضوری که همه ،ظهور زیبایی است ..نیازم مرا به ناز حضورت کشاند و شب ،گیسوانت مرا به اشتیاق صبح نگاهت، همه چشم ساخت ومن ازمستی نفسهایت چکیدم،

عشق هایی که مشاهده میشود ،شاخه های عشقی عظیم و نامتناهی است ،که ریشه اش را اکثریت مشاهده نکرده و در بند همین ظهورات به تقسیم بندی و خوب و بد کردن هستند.عشق ،ریشه ای است در معنا و سرشت که میل ظهور دارد و اشتیاق نمایان گشتن.و چون نمایان شود ،گاه در لطافت یک گل سرخ....گاه در ترانه یک رود..گاه در موسیقی...

تغییر ،همان حرکت است وحرکت ،همواره در جهت کامل شدن است و به مطلوب رسیدن پس ماهیت حرکت ،همانا نقصان است و بواسطه ی نقصان داشتن در جهت کمال حرکت نمودن ،او خدایی است که نقصان ندارد ،پس حرکتی بر او نیست ک

آنچیزی که یک انسان را به اسارت و بدبختی میکشاند نه افراد بیرون و نه دشمنان خارج از او هستند بلکه تنها و تنها جهلی است که او خود را در آن نهان کرده و تغییری برای اندیشیدن و تفکر از خود نشان نمیدهد..ما

واقعیت ،چیزی است ما به ان باور داریم.یعنی باور ماست که عالم ما را میسازد.به عالم اطراف خود نگاه کنید..شما در حال نظاره ی باورهای خود هستید..اگر مطابق با خواسته ی شما نیست باور خود را تغییر دهید..نکته این است که باور کنیم ..اینها تنها باور ماست...رضا5/11

قوی سپیدی در دریاچه آواز میخواند و رقص بالهایش قطره های باران را به خیالم میافشاند...او نشسته و نگاهش محو بالهای سپید قو و لغزش قطره های که میچکید بر لطافت گیسوانش .در چشمانش ،مسیر سبزی از عاشقی جاری