گفت خدا چیست ،گفتم بگو خدا چه چیزی نیست ،ابر و خورشید در آسمان به رقصی عاشقانه بودند و من در نجوا با نوایی که از دور دستهای درون به گوش میرسید ،شاید از لا به لای خاطره های کهنه شده در زمان.دریافتم ما

"هر کسی را خداوند حکمت عطا نمود ،خیر فراوانی به او داده شده است"زیرا حکمت خود به معنای آگاهی از قرار گرفتن هر چیزی در موقعیت،مکان و زمان خود است . و هر چسز آنگونه که هست در خیر و صلاح است .زیرا صلح ب

قسط به معنای عمل به عدل است، و عدل به معنای قرار نهادن هر چیز در جای خود .هر فردی در جای خود دارای ظرفیت و توانایی معینی است که با دانایی و ادراک او ارتباط دارد.یعنی هر ان قدری که دانا شود میتواند تو

قلاب ماهیگیری به شکل علامت سوال است و این نشانه ای است برای درک این مهم که برای صید و کشف نادانسته ها باید در ابتدا با شک و پرسش آغاز کرد .بدون پرسش نمیتوان بدنبال پاسخ بود.فردی که بدون پرسش است ،گمان

زندگی ،فرصتی برای به ظهور رساندن اندیشه ها و رویاهاست .هر عملی ریشه در اندیشه دارد و اندیشه ،معنایی است که خالق آن اندیشیدن است .اندیشیدن از توجه و پرسش آغاز میشود .آنجا که تمام قوای انسان شامل عقل و

این کلمه را چهار ظهور است ،اولین ظهور در هوی،که فرود آمدن در قلب است و قلب،همانا مرکز ثقل انسانیت که همانا توجه است که چون به سمتی متوجه گشت،تمام فکر و خیال و شهود نیز بدان سمت روی نمایدودومین ظهور آ

خاطره ها را خاک میکنیم و بدنبال خاطره سازی ،سوار بر قایق زمان ،در رود زندگی همسفر میشویم با تغییرات.پیله میماند در اعماق سکوت تاریک خاک....پیله میپوسد...خاک میشود و در طبیعت جریان میابد .از آنجایی که

ما به محض پلک گشودن شروع میکنیم که به انباشته کردن ذهن خود از چیزهایی که بدرد ما نمیخورند.با خوراک دادن به ذهن ،و تصور بافی های پشت سر هم ،کم کم از یادمان میرود که کجا هستیم و چه هستیم و به کجا میرویم.زیر خروارها زباله ی ذهن،شامل دیتاهایی به وسعت اقیانوس و عمق یک سانت،زیر تصوراتی که فقط تصورند...زیر...

هر عملی که انسان انجام میدهد،تنها و تنها برای خودش است .برای لذتی که میبرد .حتی شیر دادن به فرزند،از خود گذشتگی و ایثار،فدا کردن جان ...موضوع این است که هر انسان مطلوب و معیاری، بر اساس باورها یا بهتر

همه چیز در حرکت است و حرکت به معنای ،سفر از نقصان به کمال است.در کمال همه چیز در سکون است .پس سکون میتواند به معنی کمال باشد و میتواند به معنای توقف از شکفتن باشد .توقف به معنای، در چرخه ی تکرار و عاد

یک انسان در طول زندگی خود، نیاز به منابعی دارد که امنیت،ارتزاق چه جسمی و چه معنایی ،بقا و غرایز خود را ،و مهمتر لذت تعریف شده توسط خود را ،ارضا نماید.هر کدام از اینها در صورت هدف شدن میتواند، یک بی ن

انسانها در طول عمر خود و در صورت هوشیاری و ناظر آگاه بودن ،با تغییرات عظیمی در سطح آگاهی خود روبرو میشوند .آنها هر روز در عالمی جدید زندگی میکنند زیرا هر عالمی ،بواسطه ی علمی که عالم دارد ،معلوم میشود

در موسیقی باران به رقص میشوم و درمیابم که گوش به نصایح دیگران دادن با مشورت متفاوت است .و مشورت کردن با عمل کردن به گفته های دیگران متفاوت تر .در ابتدا لازم است باور کنیم ما در هر آگاهی که باشیم با ا

تمام ناآرامی ها بواسطه ی آن است که از انچه که باید باشیم به اینکه هستیم رسیده ایم.از حکومت بر ابزاری که برای عملکرد ما خلق شده است به محکومیت و زیر بار حکومت ابزار بر خود ،رفته ایم.همچون عقربه ی قطب ن

خداوند ...عالمی خلق کرد تا کتابی باشد که در انتطار کلمه هاست.حروف در معنا به اشتیاق طهور بود.گفت که بشود و شد.کلمه ها در رقص حروف ،پدید امد و مخلوقات همه،کلماتی گشتند که بر کتاب افرینش ،بیانگر معنایی

عادت کرده ایم که خود را در جای دیگران تصور کنیم....عادت کرده ایم دیگران را با آگاهی خود ،تصور کنیم..عادت کرده ایم که کار دیگران را انجام دهیم، تا خود را ممتاز و بارز، نشان دهیم و غافلیم که وظیفه ی خود

وقتی که درک کردم کلمه ها ،ظروفی رنگی هستند که در حمل زلال فهم من، هزاران رنگ دیگر به آن میدهند ،دریافتم که کلمه ها ناتوانند از ارسال فهم و آگاهی.وقتی که نقاش چیره دستی در خلق نقشهای زیبا دریافت هر انسانی از منظر خود ناظر باور خود است ،وقتی آهنگسازی دلش را مینواخت و دریافت که با بغض ها او لبخند انسان...

سکوت و آغوش کوهستان موسیقی خواب باران، پای سینه ی سرد صخره ها سنگهای خیس پوشیده لباس خز بر تن و تنهایی .. قطره قطره باران را شمردن در هیاهوی رود آن دورها چراغ هایی روشن از شهر سایه ها میخواند اینچا پا

حقیقت یعنی هر چیزی در جای خودش باشد .تصور کنید تمام آفرینش یک نقاشی زیبا چند بعدی است .این نقاشی از تکه های ریزی تشکیل شده است که در کنار هم نقش آفرین ،این شکوه بی نظیر هستند.اگر این تکه ها در جای خود

شاید بد آموخته ایم و دچار کج فهمی شده ایم .زندگی رسیدن به هدفی نیست ،رسیدن به مقصدی نیست ،در وصال مطلوبی به سکون وصل، رسیدن نیست.زندگی عاشقی است ،و عاشقی که در معشوق به عشقبازی و وصال باشد ،دیگر فاصله